Kategoria: Pestkowe

Szkodnik występujący w Polsce coraz powszechniej na roślinach jabłoni, jednak w zróżnicowanym nasileniu. Dorosłe motyle mają zaznaczony dymorfizm płciowy. U samców skrzydła mają rozpiętość ok. 16-19 mm, są barwy jasnobrązowej z wyraźnym ciemnym rysunkiem. Samice mają skrzydła o rozpiętości 19 – 24 mm, barwy oliwkowej lub oliwkowo-brunatnej z ciemniejszym rysunkiem. Gąsienice tego gatunku osiągają długość ok. 22 mm. Młodsze są barwy żółto-zielonkawej z czarną głową, w miarę starzenia stają się ciemno zielone z ciemno-brązową głową. Młode poczwarki również są początkowo zielone, a później zmieniają barwę na ciemno brązową. Jaja są płaskie, składane w większe zgrupowania na korę dolnych odcinków pędów dwuletnich bądź starszych.

Szkodnik należy do przedstawicieli zwójkówek posiadających tylko jedno pokolenie w roku. Z jaj zimujących w złożach, w fazie zielonego pąka u jabłoni co jest zbieżne z porą kwitnienia porzeczki, wylęgają się larwy. Po opuszczeniu osłonek jaj szybko rozdzielają się zasiedlając całą powierzchnię sadu. Początkowo żerują na młodych rozetach liściowych i kwiatach lub na liściach zwiniętych w rulon wzdłuż nerwu głównego. Często za pomocą oprzędu liści przymocowane są do zawiązków lub wręcz całych dojrzałych owoców. Silnie uszkodzone zawiązki zamierają i opadają. Zawiązki starsze lub te mniej uszkodzone rozwijają się dalej z tym że często są one spłaszczone bocznie. Żer gąsienic zwykle trwa do II dekady czerwca. Masowe przepoczwarczanie przypada na I i II dekadę czerwca i trwa do końca lipca. Po wylocie z samice składają jaja z przeznaczeniem na zimowanie.

W ograniczeniu liczebności zwójki różóweczki bardzo istotną rolę odgrywa parazytoid jaj tj. kruszynek oraz parazytoidy błonkoskrzydłe z rodziny gąsienicznikowatych i mączelkowatych. Lustracje prowadzi się w fazie zielonego i różowego pąka. Na 20 losowo wybranych drzewach przejrzeć po 10 rozet kwiatowo-liściowych. Próg zagrożenia wynosi 10 gąsienic na 200 rozet. Następnie od połowy czerwca do połowy września co 2 tygodnie przeglądać po 20 pędów lub owoców na 20 losowo wybranych drzewach. Próg zagrożenia wówczas wynosi 10-12 pędów z gąsienicami na 400 lub 4-8 owoców ze świeżymi wgryzami na 400. Zabiegi chemiczne należy wykonać w okresie wylęgania się gąsienic z jaj zimowych – najskuteczniej ograniczają populację szkodnika. Zwykle jest to koniec zielonego pąka lub na początku różowego pąka. W późniejszym okresie adekwatnie do fazy rozwojowej szkodnika. Preparaty chemiczne należy wybrać zgodnie z zaleceniami zawartymi w aktualnym programie ochrony roślin. Bezwzględnie należy uwzględniać okresy karencji i prewencji.

Jest to motyl należący do rodziny brudnicowatych. Szkodnik występuje w uprawie śliw, moreli i brzoskwini oraz jabłoni. W rozwoju gatunku widoczny jest silny dymorfizm płci. Samice są szarobrązowe, krępe i grube (do 20mm) przez co bardzo słabo się poruszają. Dodatkowo pozbawione są skrzydeł. Natomiast samce posiadają skrzydła o rozpiętości do 30mm z białą półksiężycowatą plamą na pierwszej parze. Jaja u tego gatunku są kuliste, szare z wyraźnie wklęsłym środkiem. Dorosłe gąsienice mają do 40 mm długości. Ich ciało jest popielatoczarne z podłużnymi białymi liniami. W szczytowej części każdego z 4 segmentów znajduje się pióropusz z długich żółtopomarańczowych włosków.

Zimują jaja składane na zaschniętych liściach przymocowanych do gałęzi. Pierwsze gąsienice lęgną się już w maju i mogą żerować do pierwszych dni sierpnia. Po czym oprzędzają liście i przepoczwarczaj się. Wylot motyli następuje od lipca aż do października. Samice II pokolenia składają jaja w złożach po około 200 szt. każda.

Bardzo ruchliwe gąsienice żerują na samym początku na pąkach a później przechodzą na liście, wyjadając w nich początkowo niewielkie, okrągłe lub podłużne otwory, a w późniejszym okresie szkieletując je. Uszkodzenia blaszek liściowych powodują osłabienie drzew.

Lustrację należy rozpocząć już w okresie bezlistnym w celu poszukiwania złóż jaj. Jeżeli więcej niż 70% zimujących jaj w złożach jest spasożytowanych prze kruszynki, nie należy wykonywać zabiegów chemicznych. Lustrację kontynuować w późniejszym okresie. Przejrzeć po 20 liści na 10 losowo wybranych drzewach. Jeśli zaobserwujemy 2 gąsienice na 200 rozet kwiatowo-liściowych zostanie przekroczony próg szkodliwości i należy wykonać zabieg chemiczny. Należy bezwzględnie zachować okresy prewencji i karencji. Dobór środków zgodnie z aktualnym programem ochrony roślin.

Występuje pospolicie i masowo w całej Europie Zachodniej, a także w Polsce. Owad występuje w kilku formach. Owady dorosłe – założycielki rodu są zielone z brązowymi czółkami i czarnymi syfonami. Długość ciała to około 2,8mm. Bezskrzydłe samice tzw. dzieworódki są również zielone, owalne, opylone woskiem nieco mniejsze od 1,7 do 2,8 mm. Natomiast uskrzydlone dzieworódki osiągają zaledwie 2 mm, są zielone z charakterystycznymi dwoma pasami na przedpleczu. Samce tego gatunku są brązowe, osiągają 1 mm, mogą być uskrzydlone lub bezskrzydłe. Jaja składane przez jedno z końcowych pokoleń są czarne, matowe i opylone woskiem.

Formą zimującą są jaja składane na powierzchni jednorocznych pędów. Masowy wyląg zbiega się z okresem pękania pąków kwiatowych. W uprawie jabłoni rozwija się 9-15 pokoleń. Płodność założycielki rodu sięga 91 larw, uskrzydlonych dzieworódek 30, a bezskrzydłych 70 i więcej. Począwszy od końca września samice składają po dwa jaja na powierzchni młodych pędów, wilków lub odrostów korzeniowych.

Wczesną wiosną po wylęgu z jaj mszyce żerują na wierzchołkowych rozwijających się liściach, głównie na ogonkach liściowych i nerwie głównym. Później przenoszą się na młode pędy, na których tworzą liczne kolonie. W wyniku żerowania liście i pędy zwijają się, pęka kora drzew, pędy zasychają i są bardziej podatne na wymarzanie zimą. Na pędach powstają charakterystyczne pętelki. Zimujące jaja na powierzchni młodych pędów nadają im wygląd jakby były pokryte sadzą.

Zwalczanie mszycy jabłoniowej konieczne jest przede wszystkim w szkółkach i młodych nasadzeniach. Pierwszy zabieg w okresie bezlistnym z użyciem preparatów olejowych w mieszaninie z pyretroidami skierowany przeciwko miodówce działa ograniczająco na kolonie mszycy. Walkę ze szkodnikiem należy kontynuować po przekroczeniu progu zagrożenia (15 pędów z koloniami na 150 przejrzanych). Po kwitnieniu, kolejne zabiegi-oczywiście w miarę potrzeby, po wcześniejszej lustracji, zwykle pod koniec czerwca i w lipcu. Zachowanie naturalnej fauny pożytecznej – wrogów naturalnych, głównie biedronkowatych, w istotny sposób ograniczy liczebność populacji mszyc w okresie letnim. Należy bezwzględnie zachować okresy prewencji i karencji. Dobór środków zgodnie z aktualnym programem ochrony roślin.